«Калі я пачынаю думаць пра гэтую гісторыю, мне чамусьці спачатку ўяўляецца наш зямны шар, спавіты аблокамі, размыта-блакітны. Вось ён з іскры робіцца кропкаю, дыскам, займае ўвесь даступны зору абшар. І гэта нягледзячы на тое, што я ніколі не быў у космасе. І нават не быў на выстаўцы або ў дзіцячым парку, дзе старыя касмічныя караблі стаяць на забаву дзецям, як калісьці стаялі самалёты. Усё адно: вось фіялетавае неба, удалечыні — калматы, ярасны шар сонца, а на зямлі — блакіт акіянаў і сівізна аблокаў…» — так пачынаецца аповесць Уладзіміра Караткевіча «Гнеўнае сонца», якая друкуецца ў часопісе «Полымя» пад рубрыкай «Спадчына». І друкуецца ўпершыню. Рукапіс твора захоўваецца ў аддзеле рэдкіх кніг і рукапісаў Цэнтральнай навуковай бібліятэкі імя Якуба Коласа НАН Беларусі.